Ο διαβήτης αποτελεί ίσως το κατ΄εξοχήν χρόνιο νόσημα  γύρω από το οποίο υπάρχουν πολλοί «μύθοι», αρκετές προκαταλήψεις και πολλά που ακούγονται σαν απόλυτα δεδομένα και αποτελούν «μισές αλήθειες».

Η ύπαρξη αυτών των μύθων, θα μπορούσε να είναι  γραφική και ενδιαφέρουσα, αν δεν  αποτελούσε, όπως συμβαίνει με τον διαβήτη, ανασταλτικό παράγοντα για τη σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση του προβλήματος και πολύ συχνά αν δεν ήταν η αιτία σοβαρών λαθών από τη μεριά των ασθενών.

  • Ο διαβήτης οφείλεται στο ότι έτρωγε κάποιος πολλά γλυκά.

Ο διαβήτης (τύπου 2) οφείλεται κατά κύριο λόγο στην παχυσαρκία και την έλλειψη σωματικής άσκησης, συμμετέχει η κληρονομική προδιάθεση αλλά αν δεν υπάρχει παχυσαρκία μπορεί να μην εκδηλωθεί διαβήτης ακόμα και αν υπάρχει κληρονομική επιβάρυνση

. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες τροφών  που είναι πλούσιες σε λιπαρά και δίνουν πολλές θερμίδες. Παράλληλα έχει μειωθεί, λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής, η σωματική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να παρατηρείται τεράστια αύξηση της παχυσαρκίας.

  • Μια νέα γυναίκα που έχει από παιδί διαβήτη, καλό είναι να μην κάνει παιδιά.

Με την φράση αυτή υπονοείται είτε ότι δεν μπορεί, είτε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το παιδί να γεννηθεί με διαβήτη.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι αληθές. Μια γυναίκα που έχει διαβήτη και βρίσκεται σε θεραπεία με ινσουλίνη, μπορεί κάλλιστα να τεκνοποιήσει

. Βεβαίως είναι γεγονός ότι πρέπει να  φροντίσει να έχει καλά επίπεδα σακχάρου πριν από την σύλληψη και σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όμως σήμερα υπάρχουν στη διάθεση μας ινσουλίνες και συστήματα χορήγησής  τους καθώς και  αξιόπιστοι μετρητές σακχάρου, που βοηθάνε σημαντικά στο να γίνει  η όλη διαδικασία πιο εύκολη.

Σχετικά δε, με το θέμα της  κληρονομικότητας,  ο διαβήτης τύπου 1, αυτός δηλαδή που παρουσιάζεται  κυρίως  σε παιδιά και νέους, κληρονομείται σε πολύ μικρό ποσοστό .

Αντίθετα, έχουμε μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουμε διαβήτη τύπου 2 αν υπάρχει στην οικογένεια κάποια γιαγιά ή παππούς με ζάχαρο, ή αν εμφάνισε κάποιος από τους γονείς μας, έστω και σε μεγάλη ηλικία.

  • Αν έχω σάκχαρο που κυμαίνεται από  130-140 , δεν χρειάζεται να ασχολούμαι και πάρα πολύ.

Πολλοί άνθρωποι βολεύονται στο να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα μιας και δεν έχουν διαβήτη αλλά «ζαχαράκι». Με τον υποκοριστικό αυτό όρο μειώνουν τη σημασία του προβλήματος.

Δεν ελέγχουν ποτέ το σάκχαρο τους μετά από γεύμα, γιατί θεωρούν ότι είναι αυτονόητο ότι θα έχει ανέβει.

Από την στιγμή που το σάκχαρο νηστείας είναι πάνω από 126mg% και τεθεί η διάγνωση του διαβήτη, θα πρέπει κανείς να φροντίζει για την άριστη ρύθμισή του τόσο πριν όσο και μετά από τα γεύματα.

Ο διαβήτης είναι τρομερή αρρώστια γιατί σε τυφλώνει, οδηγεί σε ακρωτηριασμούς κ.τ.λ

Η άποψη αυτή ανήκει στις «μισές αλήθειες». Είναι γεγονός ότι αν κάποιος δεν ρυθμίζει καλά το σάκχαρο του, μπορεί μετά από χρόνια , να παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα από διάφορα όργανα, όπως τα μάτια ή οι νεφροί.

Σήμερα με τη δυνατότητα πρόληψης και έγκαιρης παρέμβασης το πρόβλημα της τύφλωσης έχει μειωθεί σε πολύ μικρά ποσοστά.

Σχετικά δε, με αυτό που ακούμε πολύ συχνά: «είχε διαβήτη και του έκοψαν το πόδι» .

Δεν φτάνει να υπάρχει σάκχαρο για να καταλήξει κανείς σε ακρωτηριασμό. Συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες, όπως τραυματισμός,  μη σωστή και έγκαιρη αντιμετώπιση της λοίμωξης.

Αν ξέρει πώς να φροντίζει τα πόδια του, να επιλέγει σωστά παπούτσια, και σε περίπτωση  τραυματισμού  συμβουλευτεί αμέσως τον γιατρό του, τότε η πιθανότητα να καταλήξει σε ακρωτηριασμό είναι σχεδόν μηδενική.

Ας μη ξεχνάμε επίσης ότι το κάπνισμα αποτελεί τον υπ΄αριθμόν ένα παράγοντα για την εμφάνιση περιφερικής αγγειοπάθειας.

Τέλος νομίζω ότι η μεγαλύτερη προκατάληψη σχετικά με τον διαβήτη, αφορά στην θεραπεία με ινσουλίνη!

  • Μην αρχίσεις ινσουλίνη γιατί θα την συνηθίσεις , θα σου κάνει κακό και δεν θα μπορείς να την σταματήσεις. 
  • Προτιμάω να μην τρώω τίποτα παρά να αρχίσω ινσουλίνη.
  • Μια γνωστή μου τυφλώθηκε μόλις άρχισε ινσουλίνη.
  • Όσοι κάνουν ένεση πέφτουν σε κώμα από τις υπογλυκαιμίες.
  • Αν αυξάνω τις μονάδες για να ρυθμίσω το ζάχαρο μετά δεν θα «με πιάνει» η ινσουλίνη.

Αυτές είναι μερικές από τις φράσεις που ακούμε, σαν γιατροί, όταν προτείνουμε στους ασθενείς μας να αρχίσουν ινσουλίνη, επειδή έχουν εξαντληθεί τα αποθέματα ινσουλίνης στο δικό τους πάγκρεας και δεν ρυθμίζονται πια με χάπια.

Η ινσουλίνη δε συνηθίζεται. Το γεγονός ότι οι νέοι χρειάζεται να την κάνουν συνέχεια δεν οφείλεται στο ότι την άρχισαν αλλά στο ότι λείπει εντελώς από τον οργανισμό τους. Γι’ αυτό χρειάζεται να δίνεται σε καθημερινή βάση.

Όσοι κάνουν ινσουλίνη ξέρουν καλά ότι με τα νέα συστήματα χορήγησης και τις πολύ μικρές και λεπτές βελόνες, η ένεση είναι τελείως ανώδυνη.

Είναι πολύ λυπηρό να βλέπει  κανείς ανθρώπους που θα μπορούσαν να έχουν μια πολύ καλή ποιότητα ζωής, να παραμένουν με υψηλές τιμές ζαχάρου και να κινδυνεύουν από επιπλοκές λόγω της προκατάληψης που έχουν.

Η σωστή ενημέρωση, η απομυθοποίηση  και  η αντιμετώπιση των προκαταλήψεων και των φόβων γύρω από τον διαβήτη, θα συμβάλει ουσιαστικά τόσο στην πρόληψή του όσο και στην έγκαιρη αντιμετώπιση  του.